Plantacje pomarańczy w Picanya

Bardzo często pamięć o sadzie może być błędna, zwłaszcza przy ocenie tradycyjnego typu rolnictwa, z powodu istniejącego przekonania o plantacjach pomarańczy, uważanych za odwieczne. W rzeczywistości możemy powiedzieć, że plantacje pomarańczy to rzeczywistość kształtująca się w ostatnich dziesięcioleciach XIX wieku, około 1880 roku, i która będzie miała powolny, lecz niepowstrzymany rozwój. Pod koniec pierwszej tercji XX wieku drzewa pomarańczowe zajmują już 60% całkowitej powierzchni gminy Picanya; regularność tych plantacji jest cechą ogólną, a kształty działek zacierają się w horyzontalnym widoku krajobrazu z powodu dominacji drzew pomarańczowych. Pod zielonym, ciągłym płaszczem utrzymującym się przez cały rok pozostają ukryte miedze i kanały nawadniające oddzielające pola. Tylko ścieżki pojawiają się krok po kroku jako nuta w fizjonomii wiejskiego krajobrazu. Białe pomarańcze były pierwszymi posadzonymi na początku ekspansji pomarańczowej. Wśród nich wyróżnia się najpierw Comuna, a później Cadenera i Salustiana. W 1943 roku białe pomarańcze zajmowały drugie miejsce wśród różnych odmian z 3210 anegadas, czyli 18,5% powierzchni. Ich schyłek stanie się widoczny w połowie lat sześćdziesiątych, gdy stracą swą hegemonię i osiągną zaledwie 2,10% całej plantacji.

W pierwszych latach rozwoju w Picanya Thompson odgrywała dużą rolę, choć później przeważała Washington. Stopniowo dobry klimat w sadzie w Picanya będzie jednym z decydujących elementów, by rolnicy ukierunkowali swoje uprawy na wcześniejsze odmiany.

W dekadzie lat czterdziestych odnotowuje się silną przewagę cytrusów nad resztą zbiorów: liczba drzew wynosi 164 192, zajmujących 5792 anegadas. Wyjaśnia to rozkwit, jaki handel przeżyje już od 1925 roku. Do bogactwa rolniczego dochodzi handel cytrusami poprzez różne magazyny założone w drugiej połowie XIX wieku, które odnotowywały znaczny wzrost aż do lat czterdziestych.

W pierwszej tercji XX wieku w Picanya istniało około 10 magazynów pomarańczy. Właściciele magazynów byli z reguły indywidualnymi eksporterami, którzy prowadzili własny interes na poziomie osobistym i zajmowali się całą pracą związaną ze zbiorem, transportem i bezpośrednim zatrudnianiem sezonowej siły roboczej.

W obróbce pomarańczy bardzo ważną rolę odgrywał udział kobiet; różne przedsiębiorstwa zatrudniały siłę roboczą wielu kobiet ze wsi, zapewniając w ten sposób przez kilka miesięcy podstawowy dodatek do budżetu rodzinnego.

Odsetek zatrudnienia wśród mężczyzn był również dość znaczący: zbieracze, alfarrasadors (taksatorzy zbiorów), cabasseros (tragarze koszy), encaixadors (pakowacze), furmani, stolarze, którzy wewnątrz magazynów pomarańczy montowali drewniane skrzynie, wbijając gwoździe z niezwykłą zręcznością. Można by powiedzieć, że w trakcie kampanii handel cytrusami mobilizował niemal całą czynną zawodowo ludność Picanya.